අවුරුද්ද ක් කියන්නෙ හරිම පුදුම දෙයක්. අසේල සර්ගෙ උපන්දිනේට අපි සප්රයිස් පාර්ටි එක දුන්නෙ අද ඊයෙ වගේ. ඉස්කොලෙ ගිහින් ඉවර වුනාට පස්සෙ යාලුවො ආයෙ එකතු කරනවා කියන්නේ ගොඩක් අමාරු වැඩක්. ඒත් එ අමාරු දේ අපි අසේල සර් වෙනුවෙන් කලා. මමයි පුබුදුයි ප්ලැන් කලාට මහන්සි උනේ පුබුදු. දෙයක් පටන් ගන්නවා වගේ නෙමෙයි ඒ දේ හරියට කරන්න ඕනා කියලා මං ඉගෙන ගත්තේ එයාගෙන්.
"අමාදී"
ජීවිතේ මං ආසම කටහඩකින් මගේ නම මට ඇහුනා
ඒ පුබුදුගෙ කටහඩ
ජීවිතේට උදේන්ම ඇහැරෙන්නේ නැති මම අද වෙනදාටත් වැඩිය වේලාසනින් ඇහැරුනේ අසේල සර් ව බලන්න යන්න. ඊයේ හවස අපේ ඉස්කොලේ ලඟ බුක් ශොප් එකෙන් සර් ආසම බොරිස් පොලෙවොයි කියන රුසියානු රචකයාගේ "සැබෑ මිනිසෙකුගේ කතාව" පොතත් අරගෙ න කසුන් අයියාගෙ ෆ්ලවර් ශොප් එකෙන් ක්රිශාන්තමම් මල් පොකුරකුත් හදන්න ඕඩර් එකකුත් දීලා ආවේ. මොකද මං දන්නවා පුබුදුට මෙලෝ සිහියක් නැහැ කියලා. අවුරුද්දට කී පාරක් යාලුවෝ එකතු කරගන්න උත්සහ කලත් එක මොකක් හරි දෙයක් නිසා මගහැරෙනවා. එත් අසේල සර්ගේ උපන්දිනය කියන්නේ අපිට විශේෂම දවසක්. ඒ දවස කොහොම හරි කැප කරමු කියලා අපි කතා වුනේ අපේ අන්තිම ක්ලාස් දවසේ පාර්ටි එකේදි.
"නැන්දේ මට තේ එකක් හදන්නකෝ නැත්තන් අමාගේ තේ එක හරි කමක් නෑ"
මේ මනුස්සයා මගේ තේ එකටත් වැඩේ දෙන්න හදන්නෙ. හිතාගෙන ඇති, හොඳ වෙලාවට මං අම්මාට කිව්වේ තේ එකක් හදන්න කියලා.
"අනේ මේ පුබුදු ඔයා මගෙ තේ එක බොන්න හදන්නේ අම්මා ඔයාට තේ හදනවා. ඒක බොන්න. "
ඒක අහලා මූණ පුම්බගෙන ගෙදරින් එලියට බැස්ස පුබුදු එයාගේ බයික් එකට නැග්ගා, කවදාවත් තරහ වෙලා නැති අපි එදා නම් තරහ වුනා කියලා මම හිතුවෙ, ඒ වෙලාවටම අම්මා තේ එකත් අරගෙන මිදුලට ආවා. අම්මා පුබුදුට තේ එක දුන්නේ මටත් ටොක්කක් ඇනගෙන. ඒ වෙලාවෙ මගේ ඇස් වලින් කදුලු වැටුනේ පුබුදු යන්න ගිය නිසා. එත් තේ එක බීලා මට තේ කෝප්පේ දික් කලේ මගෙ මුණවත් නොබලාම. මටත් පුබුදුගේ මූණ බලන්න බැරි කමක් තිබුනා. මම අම්මාට කෝප්පේ දීලා ආවේ අම්මගෙනුත් මූණ හංගගෙන, ඒත් ඒ වෙද්දි අම්මා මගේ ඇස් වලින් වැටෙන කදුලු දැකලා තිබුනේ.
"පොඩි, මොකද මේ ඇස් වල කඳුලු,පොඩි ටොක්කකට ඔහොම අඬනවාද ලමයෝ. යන්න ගිහින් මූණ පිහිදගෙන යන්න ලැහැස්ති වෙලා ඉන්න ගමන ගිහින් එන්න.අර ලමයා බලන් ඉන්නවා නේ."
"මට යන්න බැ අම්මා. පුබුදුට ඕනේ නම් යන්න කියන්න.මගේ ඔලුවත් රිදෙනවා." එහෙම කියලා මම කාමරෙට යන්න හදනකොටම පුබුදු කතා කලා.
"මේ එනවා යන්න, අර ලමයි බලන් ඉන්නවා. බැරි නම් නටාගන්නවා, මං යනවා " පුබුදු බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා.
මං අම්මගේ ගවුමෙන්ම මූණ පිහදගෙන ඉක්මනට ගියෙ ඇත්තටම පුබුදු යයි කියලා බයටමයි. පුබුදුගේ කිසි කතාවක් නෑ. මට හෙල්මට් එක දික් කලා. මමත් කිසිම කතාවක් නැතුව බයික් එකට නැග්ගා.
"නැන්දේ අපි යනවා. ඉක්මනට එන්නම්"
"අමාදී"
ජීවිතේ මං ආසම කටහඩකින් මගේ නම මට ඇහුනා
ඒ පුබුදුගෙ කටහඩ
ජීවිතේට උදේන්ම ඇහැරෙන්නේ නැති මම අද වෙනදාටත් වැඩිය වේලාසනින් ඇහැරුනේ අසේල සර් ව බලන්න යන්න. ඊයේ හවස අපේ ඉස්කොලේ ලඟ බුක් ශොප් එකෙන් සර් ආසම බොරිස් පොලෙවොයි කියන රුසියානු රචකයාගේ "සැබෑ මිනිසෙකුගේ කතාව" පොතත් අරගෙ න කසුන් අයියාගෙ ෆ්ලවර් ශොප් එකෙන් ක්රිශාන්තමම් මල් පොකුරකුත් හදන්න ඕඩර් එකකුත් දීලා ආවේ. මොකද මං දන්නවා පුබුදුට මෙලෝ සිහියක් නැහැ කියලා. අවුරුද්දට කී පාරක් යාලුවෝ එකතු කරගන්න උත්සහ කලත් එක මොකක් හරි දෙයක් නිසා මගහැරෙනවා. එත් අසේල සර්ගේ උපන්දිනය කියන්නේ අපිට විශේෂම දවසක්. ඒ දවස කොහොම හරි කැප කරමු කියලා අපි කතා වුනේ අපේ අන්තිම ක්ලාස් දවසේ පාර්ටි එකේදි.
"නැන්දේ මට තේ එකක් හදන්නකෝ නැත්තන් අමාගේ තේ එක හරි කමක් නෑ"
මේ මනුස්සයා මගේ තේ එකටත් වැඩේ දෙන්න හදන්නෙ. හිතාගෙන ඇති, හොඳ වෙලාවට මං අම්මාට කිව්වේ තේ එකක් හදන්න කියලා.
"අනේ මේ පුබුදු ඔයා මගෙ තේ එක බොන්න හදන්නේ අම්මා ඔයාට තේ හදනවා. ඒක බොන්න. "
ඒක අහලා මූණ පුම්බගෙන ගෙදරින් එලියට බැස්ස පුබුදු එයාගේ බයික් එකට නැග්ගා, කවදාවත් තරහ වෙලා නැති අපි එදා නම් තරහ වුනා කියලා මම හිතුවෙ, ඒ වෙලාවටම අම්මා තේ එකත් අරගෙන මිදුලට ආවා. අම්මා පුබුදුට තේ එක දුන්නේ මටත් ටොක්කක් ඇනගෙන. ඒ වෙලාවෙ මගේ ඇස් වලින් කදුලු වැටුනේ පුබුදු යන්න ගිය නිසා. එත් තේ එක බීලා මට තේ කෝප්පේ දික් කලේ මගෙ මුණවත් නොබලාම. මටත් පුබුදුගේ මූණ බලන්න බැරි කමක් තිබුනා. මම අම්මාට කෝප්පේ දීලා ආවේ අම්මගෙනුත් මූණ හංගගෙන, ඒත් ඒ වෙද්දි අම්මා මගේ ඇස් වලින් වැටෙන කදුලු දැකලා තිබුනේ.
"පොඩි, මොකද මේ ඇස් වල කඳුලු,පොඩි ටොක්කකට ඔහොම අඬනවාද ලමයෝ. යන්න ගිහින් මූණ පිහිදගෙන යන්න ලැහැස්ති වෙලා ඉන්න ගමන ගිහින් එන්න.අර ලමයා බලන් ඉන්නවා නේ."
"මට යන්න බැ අම්මා. පුබුදුට ඕනේ නම් යන්න කියන්න.මගේ ඔලුවත් රිදෙනවා." එහෙම කියලා මම කාමරෙට යන්න හදනකොටම පුබුදු කතා කලා.
"මේ එනවා යන්න, අර ලමයි බලන් ඉන්නවා. බැරි නම් නටාගන්නවා, මං යනවා " පුබුදු බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා.
මං අම්මගේ ගවුමෙන්ම මූණ පිහදගෙන ඉක්මනට ගියෙ ඇත්තටම පුබුදු යයි කියලා බයටමයි. පුබුදුගේ කිසි කතාවක් නෑ. මට හෙල්මට් එක දික් කලා. මමත් කිසිම කතාවක් නැතුව බයික් එකට නැග්ගා.
"නැන්දේ අපි යනවා. ඉක්මනට එන්නම්"
